Aardbei (wilde) (Fragaria vesca)

150 150 admin
  • 0

Eens je een bosaardbeiplantje in je tuin hebt, raak je het eigenlijk niet meer kwijt. Maar dat hoeft ook niet.

Onze voorouders dronken wildeaardbeienthee, als ze problemen hadden met nervositeit, diarree, maag of darmen, of als ze hun nieren wilden versterken.

Mensen die last hadden van lichte artritis combineerden de bosaardbeienblaadjes met moerasspirea en sint-janskruid. Wie opgescheept zat met jicht combineerde de blaadjes met bleekselderijzaad en maakte er thee van.

Bosaarbeienblaadjesthee maak je door een kop kokend water over een drietal jonge, verse blaadjes te gieten. Doe er nog wat andere kruiden bij zoals verse, kleine blaadjes van sint-janskruid, brandnetel, citroenmelisse. Laat de thee niet langer dan 5 minuutjes trekken en zeef hem dan.

Je kunt de blaadjes ook drogen, maar eigenlijk vind je de blaadjes bijna het hele jaar door in je tuin. In de lente zijn ze natuurlijk veel lekkerder dan de taaie volwassen bladeren die je in de herfst plukt.

De aardbeitjes zelf smaken veel lekkerder dan de grote dikke die we in de handel kopen. Ze werken licht laxerend en helpen bij reuma en jicht. In de vruchten zit ook een hoog ijzergehalte.

John Gerard, een Engelse kruidendeskundige schreef: “Ze lessen de dorst en ze verkoelen de hitte van de maag en de ontsteking van de lever.” Maar je mocht ze volgens Gerard niet eten in de winter, want dan was er kans op toename van de flegmatische lichaamssappen, wat je maag van streek kan brengen.

Onze voorouders aten de aardbeitjes, omdat ze ze lekker vonden, maar vooral als ze opgescheept zaten met een ontsteking van het maagslijmvlies. Wie geplaagd zat met een zwakke lever deed zich ook tegoed aan deze vruchtjes

Geplette aardbeien zijn een goed E.H.B.O.-middel bij lichte zonnebrand.

Bosaardbeien groeien het liefst in lichte schaduw en op lichte, doorlaatbare, wat kalkrijke grond. De plant is winterhard en verdraagt zelfs een temperatuur tot –20 °C.

Leave a Reply

Your email address will not be published.