Els: een echte, griezelige spokeboom.

150 150 admin
  • 0

Die elzenboompjes (Alnus glutinosa) zijn rare kadeeën. Ze herbergen op dezelfde boom de papa’s en de mama’s, maar ook de bomma’s. Pa hangt als een lange gele kat aan de kale takken. Hij zit daar tegen tweehonderd per uur stuifmeel te produceren. Ma ziet eruit als een klein eivormig bolletje, dat onopvallend op het uiteinde van een takje zit. Na een tijdje valt pa met zijn weke delen van de boom en ma ontwikkelt zich verder tot een fris groen propje. Grootmoe is ondertussen net een klein denappeltje met open schubben. Zij zit daar de vogeltjes te voederen, want die zijn gek op haar oliehoudende zaadjes die zij voor hen klaar gemaakt heeft.
De bijna ronde blaadjes met grove, ongelijk gezaagde bladrand, kleven wat. Daarom strooiden boerinnen die wel eens op de keukenvloer. De vlooien bleven daarin plakken. Dan moest de boerenfamilie zich niet meer om de haverklap zitten krabben.

Elzen gaven vroeger vaak de grens van een stuk land aan. Terwijl de els daar dan toch maar stond, verrijkte hij de humusgrond in de herfst met zijn stikstofrijke bladeren. Verwondert het je dat de els de eretitel kreeg van ‘bodemverplegende’ boomsoort? De els geeft namelijk ook andere bomen bescherming, net zo lang tot die op hun eigen poten kunnen staan.
Maar ‘Stank voor dank’: ook de elzen kunnen daarover meespreken. Stond die daar zo zijn best te doen en dan waren er betweters die de els ‘spokeboom’ noemden. Je zou als boom voor minder ‘van je tak(ken) maken’.
Die onverlaten vonden dat de elzenvruchtjes in de donkere, natte broekbossen angst aanjoegen. Jawatte, ’t waren zij die anderen de stuipen op het lijf joegen!
Ze beweerden zelfs dat de zwarte jager in de elzenboom zat te loeren op argeloze voorbijgangers. Soms kreeg die dan de hulp van ‘dwaallichtjes’. Dat waren de zielen van de ongedoopte kinderen. Die zielen moesten voor eeuwig dwalen, dat was nu eenmaal het lot van de heidenen. Want ongedoopt was ongedoopt, ook al werd je dood geboren.
Wat wisten die mensen van rottende stukjes hout waar dan gassen uitkwamen. Neen daar hadden ze nog nooit van gehoord. Ze wisten alleen dat je meestal in het moeras wegzakte, als je naar zo’n lichtje toestapte. Allemaal de schuld van die stomme spokeboom …

Leave a Reply

Your email address will not be published.