Daniëlles kruidenvisie

"Fritselende bomen" wil je weten wat dat is?

Bomen en struiken leken mij vroeger zo alledaags normaal. Als ik buiten kwam stond er een decor en dat was het. In het beste geval stond ik erbij en keek ernaar. Meer ook niet. Ik merkte wel dat de meeste bomen, kruiden en struiken in de herfst van kleur veranderden. Dan moest ik van de tekenjuf honinggele bladeren mee naar de klas te brengen.

's Winters stonden ze daar kaal en zonder jas te staren. Ik kreeg er zelf kippevel van. In de lente werden ze dan opnieuw langzaam groen en kregen ze zelfs bloempjes. Bloesems noemde mijn vader dat. En ik kan je verzekeren dat die bloesems in de streek waarin ik woon, Haspengouw, een ware streling voor het oog zijn. Mijn Antwerpse schoonzus noemt ons bloesemfestijn 'zjust gelak as in ne fillem'!

Kruiden en tijd

Daniëlle Houbrechts | Kruiden In de zomer waren bomen voor mij dan weer de ideale schuiloorden. Zonneschermen die me behoedden voor te grote hitte. Die bomencyclus leek wel een eeuwigdurend refrein, een onvermoeibaar perpetuum mobile.

Maar de ware kracht en de echte waarde van bomen, kruiden en struiken heb ik pas veel later ontdekt. Toen ik herboriste werd en dagelijks door de natuur trok, gingen mijn ogen open. De loutere decorelementen van vroeger begonnen in mijn dagelijks werk een essentiële rol te spelen. Ze werden mijn vrienden en hoe meer ik over hen las, hoe meer ze mij fascineerden. Hoe beter ik hen en zij mij gingen begrijpen.

Vaak ga ik nu tegen zo'n oude boom, midden in een kruidenpartij of langs een struik zitten genieten. Dikwijls zitten we er met zijn tweetjes, mijn man en ik. Het is dan net alsof de bomen met ons praten. Sinds ik dat doe zijn bomen en struiken als het ware één voor één hun geheimen in mijn oor komen fritselen. Nee, ze fritselen nu nog alleen maar. Of hoe noem je anders de communicatie die de ritselende wind en de stilletjes fluisterende bomenstemmen op gang brengen? Als we er zitten gaan onze oren en ons hart in ieder geval telkens weer een beetje verder open! Bomen zijn mijn vrienden.

Mijn kruidentuin?

Ik wil een tuin waarin ik kan genieten. Waarin ik geen verzorgingsslaaf ben, maar waarin ik toch kan verdrinken in de kleuren. Waarbij ik kan wegzeilen in de geuren, indommelen bij het bladerengeritsel en opnieuw wakker worden met een frisse bries of het roepen van een leeuwerik. Ik wil een tuin die al mijn zintuigen prikkelt. En zo'n tuin staat voor mij vol heerlijke, wilde kruiden! Maar ik wil ook meer dan zo maar een tuin. De kruidentuin die ik voor ogen heb is meer dan een chaotische wildernis, waarin je te lui bent om te wieden. Of waarin je geen orde zou willen brengen in de ruige harmonie die welbewust gekozen wilde kruiden kunnen hebben. Ik ben tot het besluit gekomen dat er honderd-en-één mogelijkheden zijn om in je tuin wilde kruiden een sfeer- en zinvolle plaats te geven. Het resultaat is niet alleen heel mooi. Laat daar geen twijfel over bestaan. Een wilde-kruidentuin is kleur- en geurrijk, altijd anders en nooit stil.

Daniëlle Houbrechts | KruidenMaar er is meer en dat 'meer' gaat allerlei richtingen uit : naast de schoonheid is er de link met het verleden, de band met de mythologie, het contact met de coulissen van de natuur. Ik wilde het antwoord op al mijn vragen in de wereld van de kruiden zoeken. Nu ik intenser met mijn tuin bezig ben en de dingen die erin staan ook herken geniet ik meer van mijn tuin. Ik weet nu wat ze vroeger symboliseerden. Als ik nu de kruiden met hun naam noem worden ze als het ware ook mijn vrienden.

Wij spreken nu zo oneerbiedig over onkruid, maar onze voorouders hadden voor sommige kruiden heel wat meer respect. Zij kenden de kruiden met naam, want ze leefden veel dichter bij de natuur. Zij aanbaden goden en godinnen en vereerden hen symbolisch door bepaalde kruiden in hun naam een extra plaatsje in hun huis of omgeving te geven. Die kennis en verering van onze voorouders geeft de kruidenwereld trouwens veel meer diepgang.

Wat ik kook?

Koken zonder kruiden? Dat kan ik niet. De liefde gaat door de maag, maar het oog wil ook wel wat, zou een prima samenvatting kunnen zijn van wat ik met wilde kruiden in de keuken uitspook. Mijn huisgenoten geven hun hoofd voor een boterham met vlierbloesemjam.

Ik verzamelde honderden ideeën die in de loop van de laatste jaren spontaan aan de creativiteit en de vrijheid van elke (kook)dag ontsproten. Zonder risico's te nemen natuurlijk. Ik ben niet gek en weet ook wel, vanuit mijn herboristenopleiding, dat je sommige kruiden maar één keer kan opeten Experimenteer niet op eigen houtje : levensgevaarlijk.

De bloemen en kruiden die ik in mijn gerechten verwerk zijn lekker en gezond. Koken met wilde kruiden, "onkruid" dus, kan ook heel feestelijk ogen. Dat weten steeds meer mensen. Nog straffer: je kan een heel jaar rond seizoensgebonden kruiden als basis voor je feestmaaltijden gebruiken. In de loop van de seizoenen zal ik daar meer over vertellen in mijn nieuwsbrief. Dat wordt puur genieten. Dank voor je luisterend oor.

Daniëlle Houbrechts

Daniëlle Houbrechts | Startpagina