Rozenverhalen vol heidense achterklap.

150 150 Kruidenkok
  • 0

Gesproken van roddelen…ze konden er vroeger ook wat van. Of het allemaal klopt? Wie zal het zeggen. De ene vertelt het zo en de andere weer anders. Maar waar er vuur is is er rook. Wat denk jij ervan?

De witte roos van Venus.

Venus was een Romeinse liefdesgodin. Haar zoontje Cupido was een pienter ventje met vleugeltjes, een pijl en een boog. Soms was dat kereltje volgens haar iets te pienter, want hij had vlug door dat zijn moeder het ene vriendje na het andere versleet. Venus beloofde hem een prachtige witte bloem, die ze nog wel eventjes moest uitvinden, als hij zijn mond maar wilde houden. Dat beloofde Cupido met de hand op zijn hart. Zo is dan de witte roos ontstaan.

De witte roos werd het symbool van het “stilzwijgen”. Daarom hangen in de grote kastelen witte rozen boven de feestdis. De rozen moesten de gasten eraan herinneren, dat ze hun mond moesten houden over wat ze bij hun gastheer konden horen en zien. Dat was waarschijnlijk niet altijd zo stichtelijk.

Heel waterdicht schijnt die afspraak met Cupido niet gewerkt te hebben. Hij kreeg wel een splinternieuwe bloem, maar in vele boeken staat geschreven dat Venus bij een volgend slippertje toch niet kon rekenen op de maximale solidariteit van haar zoon. Voorzichtigheid met witte rozen (en slippertjes) blijft dus altijd geboden. Ook al ben je een liefdesgod(in) in ’t diepst van je gedachten.

De rode roos van Aphrodite.

Aphrodite was de dochter van de Griekse Oppergod Zeus. Ze noemden haar ook wel eens Kallipygos, wat volgens sommigen zoveel wil zeggen als ‘Mathille met de mooie bille’. Ze was dan ook geboren uit het schuim van de zee (aphros betekent zeeschuim). Je kan het je bij die goden zo gek niet bedenken! Hoe dan ook, ze was het knapste vrouwtje binnen het godinnenassortiment. Aphrodite was het symbool van liefde. Later kregen opwekkende liefdeskruiden haar naam: de almachtige ‘aphrodisiaca’.

Aphrodite was gehuwd en had een kleine deugniet van een zoon, Eros. Hij schoot, net als Cupido pijltjes, in het rond. Op een bepaald ogenblik schoot Eros, een beetje verstrooid zoals kleine jongens wel eens kunnen zijn, een pijltje in het hart van zijn moeder en eentje in het hart van de Phoenicische koningszoon Adonis. Ineens boem natuurlijk: daar moest narigheid van komen. Een godin met een aardmens, dat kon dus niet, ook al trouwden ze niet met elkaar…

Hun geluk was kort maar krachtig. De echtgenoot van Aphrodite, de aartslelijke, hinkende Hephaistos moet zo kwaad geworden zijn, dat hij zichzelf veranderde in een everzwijn en de arme Adonis ondersteboven en dood liep. Op de plek waar Adonis het tijdelijke voor het eeuwige wisselde, zorgde Aphrodite ervoor dat er uit zijn bloed de eerste rode rozen uit de geschiedenis groeiden. Dat was het laatste geschenk van Aphrodite aan haar grote liefde.

AUTHOR

Kruidenkok

All stories by: Kruidenkok

Leave a Reply

Your email address will not be published.