Kerstmis met een takje wintergroen

150 150 Kruidjes.be

Ik geniet van de winter, zoals van alle andere seizoenen. Het is een kwestie van instelling, denk ik. Iedere periode heeft voor mij haar charme.

Vroeger was de winter voor mij iets heel speciaals. Telkens als ik ’s winters buiten ben en de kou in mijn oren bijt, denk ik daaraan. Dan herleeft die kinderwereld. Zeker als ik ‘evergreens’ als maretakken, dennen, hulst, taxus en klimop in hun wintergroene tint op mijn wandeling ontmoet. Die ‘evergreens’ doorstaan de winter en symboliseren de wedergeboorte van de natuur die de eeuwen overleeft.

Hulst (Ilex aquifolium)

Vroeger, in mijn prille kindertijd, moest ik van mijn moeder op kerstdag takjes hulst in het park gaan plukken. Ze versierde er de tafel mee. Ik vond dat een hele onderneming, want niemand mocht dat zien. Ik voelde me een beetje als een dief in de nacht. Maar … het had wel iets.

De hulst is de enige loofboom die in de winter groen blijft. Zijn glimmende bladeren dragen een wasachtige jas en blijven daarom lang groen, ook al staat de boom met zijn pootjes in de sneeuw. In de loop der tijden is de hulst een loopbaan als cadeau begonnen. De Romeinen bijvoorbeeld gaven elkaar tijdens hun Saturnaliafeest, op 17 december, hulsttakjes als geschenk. De Kelten en de Germanen vereerden de hulst als een heilige boom. En dat was natuurlijk een doorn in de ogen van de christenen. Maar ze konden toch moeilijk al die bomen omhakken. Bij de komst van het christendom vertelden ze dan ook weer andere verhalen over deze stekelstruik. Zo staat de hulst nu symbool voor het lijden van Christus. De doornen doen denken aan de kroon van Christus en de rode bessen symboliseren zijn bloed. Daarom vind je ook vaak hulst op gebak, kerstpapier, servetten en allerlei gadgets die bij Kerstmis horen.

Attentie!

Eet de rode bessen nooit op, want dan zou je wel eens vlugger dan je denkt persoonlijk op de koffie kunnen zitten bij de Germanen en de Kelten in hun hiernamaalse Walhalla!

Klimop (Hedera helix)

Klimop versierde de Keltische en Germaanse huizen in de winterperiode. Zij brachten het groen in huis om de goede geesten welgevallig te zijn.

Klimop was ook de evergreen van de Romeinse wijnkoning Bacchus. Hij leerde de mensen wijn drinken. Natuurlijk kwam er hommeles van, als je te veel van zijn goddelijke drank naar binnen kieperde. Om katers te voorkomen, kon je het best een klimopkrans op je hoofd zetten. “Glaasje op, klimop op je kop”, was toen de leuze.

Toen de Kerk het hier voor het zeggen kreeg, duldde ze die heidense klimopgebruiken niet lang. Tijdens de Reformatie waren ze ten strengste verboden. Het heeft niet mogen baten. Klimop siert nu zelfs nog kersttafels en staat symbool voor de wedergeboorte.

  • Bericht-tag:
%d bloggers liken dit: